***
بی پرده و با افتخار و برای آغاز از کلام شاعر وام می گیریم و باز از ریشه آغاز می کنیم که در همیشه ی سرزمین زادگاهِ شاعر است، از جاده های جنگلی ِ باران ِ رو به تشنگی ِ شنزار تا سواحل ِ عطش، جایی میان ساحل و شن باد های کویری ، از زادگاهِ شاعر؛
برای من و مایی که دیریست راه را نمی شناسیم چه موهبتی بهتر از این، که روح ِ خود را به دستِ کلام ِ داغ ِ کویری ِ شاعر بسپاریم؟ کلامی که ما را به سرزمین ِ خشکسالی ِ جاوید، به سرزمین ِ تشنه - داراب - می برد. به مهمانی ِ تابستانی ِ باغی که باغ بوده، باغی که باغ بود و دیگر نیست! ؛
وشاعر دل پاکِ ما، چه مهربانانه کام ِ خشک و دل های سوخته ی مارا به مهمانی ِ چشمه و باغستان، سیراب و با طراوت خواهد کرد؛
استاد اردلان سرفراز، شاعر ِ همیشه صادق و همیشه استوار در رجعتی دیگر بار به ریشه ی تولد شعر ِ خویش - که تولد خودِ شاعر است - ، ما را در این شکسته زورق طلایی نا خدا می شود تا که عاشقانه دل به دریا بزنیم و با هر خروش از امواج بی پایان اندیشه های والای شاعر، در عبور از طوفان دریاها به قدر ِ جرعه ای از زلال بی کران افکار او در جام خالی ِ داشته هایمان برگیریم؛
***
استاد اردلان سرفراز، بزرگ ترانه سُرای بیدار و محبوبِ سرزمین عزیزمان در غربت و در مصاحبه ای اختصاصی با پایگاهِ ترانه بازی
امکان بیان دیدگاه، پرسش و نظراتِ یاران ِعزیز در این زمینه به وسیله ی پست الکترونیکِ
مهیا می باشد
شاد باشید
