ترانه بازی

وقت بیداری سیمرغ،صبح سرخ همصدایی ست

خشم خونین قبیله،راهی صبح رهایی ست

شیشه ی عمر سیاهی،خشم تو، بغض منه

همصدای سوگوارم،تو بزن كه بشكنه

وقتشه كه بشكنه!!

در این روزهای خونین قتل عام و اعدام، به نام خدا و امام، كه از خون جوانان وطن لاله دمیده و سیاوشان ما در آتش جنون و جهالت می سوزند، تا فردای سرزمینمان را بسازند، لحظه به لحظه، چشم و دل نگران، در كنارشان بوده، هستم و تا آخرین نفس خواهم بود، كه فریاد آزادی و ازادی خواهی هیچگاه خاموش و بی پاسخ نخواهد ماند. با محكوم كردن هرگونه خشونت، سركوب، خفقان و برادركشی به هر نام و دستاویزی، همراهی و همصدایی خود را با تك تك این نور چشمان مادر داغدارمان، ایران اعلام كرده و تا آخرین نفس در كنارشان می مانم، كه برحقند و حق همیشه پیروز است!

سحر پایان تاریكی ست و این دیری نمی پاید

به امید فردای آبی و آفتابی سرزمینمان

با تمام دست و دلم

رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند       خاکستری زقافله ی اعتبار ماند

قریب چهل روز از کوچ مردی می گذرد که اعتبار موسیقی دو سرزمین با نام او گره خورده بود، استاد جلیل زلاند، یزرگمردی که بی شک از نوادر و نوابغ تاریخ موسیقی افغانستان و فرهنگ و هنر جهان بوده.

ضایعه ی هجرت او همان تصویر غمناک غروب خورشید است در پشت قله ها

و من امروز، چهلمین غروب درگذشت انسانی شریف و هنرمندی متعهد، استاد جلیل زلاند را نه تنها به برادر عزیزم فرید و خانواده هنرمندش - که من هم چو آنان در سوگ پدر سیاه پوشم - بلکه ملت افغانستان و دنیای هنر تسلیت می گویم  

با احترام

اردلان سرفراز

 ۲۰ خرداد ۱۳۸۸